కిళ్లీ కొట్టు కిష్టయ్య

సమయం: సాయంత్రం నాలుగు గంటలు.

ఈరోజు బేరాలు తక్కువగా ఉన్నాయి. పని కూడా అంతగా లేదు. కప్పు కాఫీ తాగివద్దామని లేచా. కొట్టుకి తాళం వేసి అయ్యరు హొటలు వైపు నడవడం మొదలు పెట్టాను. బుర్ర నిండా ఏవో ఆలోచనలు. పది నిమిషాలలో హొటలు వచ్చేసింది. అయ్యరు నన్ను చూడగానే నవ్వి, టేబుల్ చూపించాడు. అయ్యరు అసలు పేరు ఎవ్వరికి తెలియదు. ఆయనకి కూడా గుర్తు లేదేమో. కాఫీ ఆర్డర్ ఇచ్చి దిక్కులు చూస్తున్నా ఎవైనా తెలిసిన మొహాలు కనపడుతాయేమొ అని. జనాలు తక్కువగానే ఉన్నారు. ఇంతలో కాఫీ వచ్చింది. ఆ సువాసనకే ప్రాణం లేచొచ్చినట్టయ్యింది. మళ్ళీ చుట్టూ చూసా. ఒక వైపు కొంత మంది జూనియర్ కాలేజీ కుర్రాళ్ళు అనుకుంటా. పది మంది ఉంటారు. కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు. “ఎరా ఎలా రాశావు ఫిజిక్స్ పేపర్.”“సార్ కి నా మొహం చూడగానే తెలిసిపోయినట్టుంది రా నేను ఏమీ చదవలేదని.”

సమయం: పొద్దున్న పది గంటలు దాటింది.

మాష్టారు గారి ఇంట్లో సందడి మొదలైంది. వారి అబ్బాయి, రామ్(కళ్యాణ రాముడు) ఈరోజే అమెరికా నుంచి వస్తున్నాడు. మాష్టారు గారి భార్య గారు అప్పుడే నాలుగు సార్లు వీధిలోకి వచ్చి వెళ్ళారు. రెండున్నర ఏళ్ళు అయ్యింది రామ్ వచ్చి. ఇది వరకు వచ్చినప్పుడు నాది కిళ్ళీ కొట్టే, కాస్త లాభాలు పట్టి ఇప్పుడు కిరాణా కొట్టు అయ్యింది. ఎన్ని సార్లు వచ్చినా ఉండేది పది రోజులే కదా. హమ్… అవి అన్నీ మనకి ఎందుకులే….ఇలా ఆలోచిస్తుండగా ఇంతలో మూర్తిగారు వచ్చారు.

నేను: ఏమిటండి లేటు.
మూ: “చికున్ గన్యా” వచ్చి తగ్గాక పొద్దున్నే లేవడానికి ఒపిక ఉండటం లేదు రా.

నేను: ఒంట్లో ఎలా ఉంది ఇప్పుడు.
మూ: ఒక రోజు బాగుంటుంది, ఒక రోజు బాగోదు. తగ్గుతోంది లే. అది సరే… రాముడు వస్తున్నాడుట ఈరోజు.

నేను: అవును.
మూ: ఈసారి ఏమి తీసుకొస్తాడొ.

నేను (నవ్వు ఆపుకుంటూ): మీ అబ్బాయి ప్రయాణం ఎప్పుడో.
మూ: అదే రా నా బెంగ. ఎప్పుడు వెల్తాడో ఏమో.

నేను: ఇప్పుడు ఇలానే అంటారు. వెళ్ళాక ఎప్పుడు వస్తాడొ ఎమిటో అంటారు.
మూ (నవ్వుతూ): వెళ్ళినా బెంగే వెళ్ళకపోయినా బెంగే.

ఈనాడు తీసుకుని చదవడం మొదలు పెడతారు మూర్తిగారు. నాకూ బేరాలు వేరే లేవు. కంప్యూటరు ముందు కూర్చున్నా.

మూ (పేపరు చదువుతూనే): నీకూ నాకూ ఎందుకు రా కంప్యూటరు.
నేను: సెల్ ఫోను వచ్చినప్పుడు మనము ఇలాగే అనుకున్నామా ఏమిటి.

ఇలా అంటుండగానే అయన సెల్ ఫోను మోగింది. ఆయన ఇంటి నుండే… పార్వతమ్మగారు ఏదో చెబుతున్నారు. పార్వతమ్మగారు మూర్తి గారి అమ్మగారు.

మూ: వంద గ్రాములు ఇంగువ కట్టరా. పద్దులో రాసుకో.

మూర్తిగారు వెళ్ళి పోయారు ఇంగువ తీసుకుని.

పార్వతమ్మగారికి ౮౦ ఏళ్ళు ఉంటాయి. ఈ వయస్సులో కూడ ఆవిడకి సెల్ ఫోను వాడకం తెలుసు. SMS కూడా చేస్తారుట. ఇంక వారి మనవడు అమెరికా వెడితే చాట్ కూడా చేసేస్తారేమో. Technology ఎంత సులువు అయిపోయిందో. ఎంత సులువు అయితే ఏమిటి సరిగ్గా ఉపయోగించు కోవాలి కాని. బాంబులు పేల్చడానికి, దోపిడీలు చెయ్యడానికి, రహస్యంగా ఫోటోలు వీడియోలు తీయడానికి వాడుతున్నారు. సరిగ్గా వాడితే అందరికీ ఒక దారి చూపించుతుంది కదా. మరి ఈ technology ని ఎలా వాడుకోవాలో చెప్పగలిగే వారు ఎవరు? మనమే కదా. అలోచన బాగానే ఉంది. మన ఊరిలో కాస్తోకూస్తో చదువుకున్న వారు బానే ఉన్నారు. అందరికీ నేను పరిచయమే. రోజూ ఎదో ఒక విధంగా కలుసుకుంటాము. అందరిని ఒక తాటి పైకి తెస్తె సరి.

అలా అలోచిస్తుండగానే ఒక కారు మాష్టారు గారి వీధిలోకి తిరిగింది. రాముడు వచ్చాడు.

మనము ఎప్పుడూ ఈ ఊరు వదిలి ఎక్కువ రోజులు వెళ్ళలేదు కాబట్టి తెలియదు కానీ, అన్ని రోజుల తరువాత మన ఆప్తులను చూసాక వచ్చే ఆనందోద్వేగాలు ఎలా ఉంటాయో ఊహించడం, చెప్పడం కష్టమే.

ప్రతీ రోజూ చేసేవే - ఐదున్నర కల్ల నిద్ర లేవడం, స్నానాధికాలు ముగించి కొట్టు తెరవడం. పాల బండి వాడు వచ్చి ప్యాకెట్లు పడేసి వెళ్ళి పోయాడు. మొత్తం 65. స్కూలు మాస్టారుగారి అబ్బాయి అమెరికా నుండి వస్తున్నాడుట. అతను ఉన్న పది రోజులు మామూలు కన్నా 3 ప్యాకెట్లు ఎక్కువ కావాలి అని నిన్ననే చెప్పారు. సరిపోతాయిలే అనుకున్నా.

పేపర్ వాడు ఇంకా రాలేదు. ఈనాడు, ఆంధ్రజ్యోతి, వార్తాతో పాటు ఈ పది రోజులు Deccan Chronicle, Hindu కూడా తెప్పించమని మాస్టారుగారు చెప్పారు.

మాస్టారుగారి పిచ్చికాని, NRIలు internet ఉండగా, చేతిలో పట్టుకుని పేపర్ ఎందుకు చదువుతారు. అతను చదవక పోతే నష్టం నాకే కద. చూద్దాం రెండు రోజులు. అప్పుడే మానేద్దాం తెప్పించడం. అయినా, ఈ మధ్య వార్తలు తక్కువ, వాణిజ్య ప్రకటనలు ఎక్కువ అయ్యాయి. Internet అంటే ఒక ఆలోచన వచ్చింది. మనకి internet ఉంది కదా, ఒక printer కొని, internet లో మనకి అవసరమైన్ వార్తలనే సేకరించి, print తీసి, newspaper కింద అమ్మితే….. అమ్మో ఖర్చు మనకే పడుతుంది. అందులోను వాణిజ్య ప్రకటనలు లేనిదే newspaper అవుతుందా అని అడిగే వాళ్ళూ ఉన్నారు. మొన్నెప్పుడో ఈనాడులో “నిజాల గోడ పత్రిక” చదివా. Essential News అనేది సరైన పేరు. ఎర్రయ్యగారి లాగే నేను ఒక ఉపాయం చెయ్యాలి.

ఆలోచిస్తుండగానే వచ్చాడు పేపర్ అబ్బాయి. ఇంక పనులు మొదలు పెట్టాలి.